طی سال های 1379 و 1380 ودر خلال دوره رشد گندم، در دو مزرعه انتخابی، یکی در شهرستان سنندج (ایستگاه گریزه) با ارتفاع 1370 متر از سطح دریا و آب و هوای نسبتا گرم و دیگری در شهرستان دهگلان (روستای سراب) با آب و هوای سرد و ارتفاع بالاتر از سطح دریا (1920 متر). با انجام آماربرداری های منظم هفتگی نسبت به شناسایی گونه های شته غلات و تغییرات جمعیت آنها اقدام گردید.در طول بررسی ها جمعا 7 گونه شته روی اندامهای هوایی گندم شناسایی وتعیین نام گردیدند. (جداول 5-1) در مجموع گونه Sitobion avenae با 5/41 درصد بیشترین فراوانی تعداد گونه را به خود اختصاص داد و گونه  Sipha maydis با 7/2 درصد کمترین فراوانی جمعیت شته را در بر گرفت (جدول شماره 5) که فعالیت گونه اخیر نامنظم و بیشتر در آخر فصل رشد و نمو گندم می باشد. گونه Diuraphis noxia با 8/15 درصد فراوانی جمعیت در مرتبه سوم اهمیت قرار گرفت (جدول5-1). ظهور این گونه دیرتر از گونه های غالب شته های گندم بود و فعالیت آن نیز دیرتر بقیه گونه ها پایان یافت (نمودارهای 4-1).

فعالیت زیستی دو گونه مهم و غالب شته ها S.avenae و Sch.graminum  از دهه اول فروردین ماه شروع و تا هفته اول تیر ماه ادامه می یابد. اوج فعالیت این دو گونه در منطقه سراب دهگلان در دهه آخر خرداد ماه می باشد (نمودارهای 26-1).

شته های گندم در مزارع گندم مورد حمله شکارگرهای مختلف از خانواده کفشدوزک ها، مگس های سرفیده، بالتوری ها و زنبورهای پارازیتوئید خصوصا در دو خانواده Aphelinidae و Aphidiidae قرار می گیرند. که این عوامل طبیعی در کاهش جمعیت شته ها و کنترل آنها نقش بسزایی به عهده دارند