این مطالعه در دو آزمایش جداگانه انجام شد. آزمایش اول اثر تناوب و شخم بر کنترل علف های هرز در گندم در چهار سال(1380-1376) و آزمایش دوم اثر علف کش ها بر کنترل بروموس(Bromus japonicus) در دو سال انجام شد. هر دو آزمایش در مرکز تحقیقات کشاورزی زابل (ایستگاه زهک) در جنوب شرقی ایران به انجام رسید. آزمایش اول در قالب طرح استریپ- اسپلیت پلات (نواری خرد شده) صورت گرفت که بر مبنای بلوک های کامل تصادفی دارای 4 تکرار بود. تیمارهای اصلی آزمایش اول شامل 1- بدون شخم 2- شخم سطحی (cm10) 3- شخم عمیق (cm30) و تیمارهای فرعی شامل 1- کشت مستمر گندم (WW) 2- تناوب کلزا- گندم- کلزا- گندم (CWCW) 3- تناوب گلرنگ- گندم- گلرنگ- گندم (SWSW) بود. آزمایش دوم در 4 تکرار و 5 تیمار شامل 1- دیکلوفوپ- متیل 36% به مقدار 4 لیتر در هکتار قبل از کاشت گندم 2- متریبورین 70% به مقدار 750 گرم در هکتار یک روز پس از کشت گندم 3- متریبورین 70% به مقدار یک کیلو گرم در هکتار در شروع پنجه زنی گندم 4- ترفلان 48% به میزان 2 لیتر در هکتار 5- شاهد بدون سمپاشی. نتایج آزمایش اول نشان داد که در اثر تناوب بر تراکم بروموس(Bromus gaponicus) معنی دار بود بیشترین و کمترین تراکم بروموس به ترتیب مربوط به کشت مستمر گندم و تناوب (SWSW) بود. تراکم بروموس در تناوب (CWCW)، 59% نسبت به تناوب (WW) کاهش نشان داد. اثر تناوب بر تراکم سایر علف های هرز به جز بروموس در هر دو یادداشت برداری سه هفته پس از کاشت و قبل از زمان برداشت معنی دار بود. تراکم دیگر علف های هرز در سه هفته پس از کاشت و قبل از زمان برداشت به ترتیب برای تناوب (CWCW)، 47% و 55% و برای تناوب (SWSW)31% و 27% در مقایسه با کشت مستمر گندم کاهش نشان داد. اثر شخم بر تراکم بروموس در یادداشت برداری سه هفته پس از کاشت معن دار بود. تراکم بروموس در شخم سطحی 3% و در شخم عمیق 35% در مقایسه با تیمار بدون شخم کاهش نشان داد. عملکرد گندم در هر دو تیمار تناوب افزایش یافت به طوری که عملکرد گندم در سال دوم و چهارم به ترتیب در تناوب (CWCW)، 13% و 15% و در تناوب (SWSW)، 19% و 47% در مقایسه با کشت مستمر گندم افزایش نشان داد. در آزمایش دوم اثر علف کش بر تراکم و تعداد سنبله بروموس معنی دار شد . به طوری که تراکم بروموس در تیمار 2، 51% و تعداد سنبله بوموس، 38% نسبت به شاهد کاهش نشان داد. اثر علف کش بر عملکرد گندم معنی دار نشد.