به منظور مطالعه چگونگي افزايش و يا تخليه فسفر خاك، طرح تحقيقاتي از سال 1370 تا 1381 به مدت 11 سال در كرت هاي ثابت و در چهار قطعه زمين با تناوب زراعي گندم، چغندر قند، ذرت و آيش در خاك هاي زرقان فارس در خاكي با بافت نسبتاً سنگين، بدون شوروي، اسيديته حدود 7/7، كربن آلي كم تا متوسط، فسفر قابل جذب حدود 10 و پتاسيم قابل جذب 350 ميلي گرم در كيلوگرم خاك به اجرا درآمد. تيمارهاي  

آزمايشي شامل 0، 45، 90، 135 و 180 (P4, P3 , P2, P1, P0) كيلوگرم P2O5 در هكتار در چهار تكرار در يك طرح بلوك هاي كامل تصادفي به مرحله اجرا درآمد.

نتايج آزمايش نشان داد كه در تيمار P0 كه در مدت آزمايش هيچگونه كود فسفاته‌اي دريافت نداشته

ساليانه حدود 5/0 تا 8/0 ميلي گرم در كيلوگرم فسفر خاك كاهش يافت. تيمارهاي P4, P3, P2, P1 در تمام

محصلات زراعي باعث افزايش ساليانه فسفر خاك به ترتيب به ميزان 1-5/0، 48/2-1/1، 8/3-3/1 و 7/5-7/4 شد.

به طور كلي نتايج 11 سال آزمايش نشان داد كه اگر فسفر قابل استفاده خاك اندازه‌گيري شده با روش اولسن در حدود 10 ميلي گرم در كيلوگرم خاك باشد، بدون توجه به نوع كشت، با مصرف 45 كيلوگرم 

P2O5 در هكتار، عملكرد مناسب حاصل مي گردد. در طول دوره آزمايش عملكرد محصولات مختلف با مصرف

فسفر معني دارنبود.