تاثیر روش و زمان کاربرد سولفات منیزیم و عناصر غذایی کم مصرف برعملکرد و کیفیت گندم آبی

جلال قادری و محمد جعفر ملکوتی

چکیده

این آزمایش برای تعیین اثر روش های مختلف کاربرد سولفات منیزیم و عناصر غذائی کم مصرف برعملکرد گندم آبی و تعیین بهترین روش و زمان کاربرد کودهای حاوی این عناصر در سال زراعی 77-1376 در ایستگاه تحقیقاتی « ماهیدشت» واقع در استان کرمانشاه انجام گرفت و شامل چهار روش کوددهی: 1) خاکی ؛ 2) محلول پاشی 3) خاک + محلول پاشی و 4) بذر+ محلول پاشی  وبا پنج تیمار کودی: 1) ازت،فسفرو پتاسیم ؛ 2) تیمار اول+ منیزیم؛ 3) تیمار اول+ روی ، منگنز و مس؛ 4) تیمارسوم+ آهن وبُر؛ 5) تیمارچهارم + منیزیم و با سه تکرار درقالب طرح بلوک های کامل تصادفی بود.

حداکثر عملکرد با تیمارکودی پنجم و با استفاده از روش خاکی به دست آمد و میانگین افزایش عملکرد نسبت به شاهد با روش های مختلف 20 درصد بود و بین آنها در سطح 5 درصد اختلاف معنی داری وجود داشت.حداکثر در پروتئین دانه توسط تیمار کودی سوم با روش توأم خاک+ محلول پاشی بدست آمد که از 6/10 به 14 درصد افزایش یافت. با استفاده از روش ها مختلف میانگین غلظت آهن تا 16 درصد، روی تا 78درصد، مس تا 7/23 درصد، بُر تا 39 درصد ، منگنز تا 14 درصد و منیزیم 6/18 درصد در دانه گندم نسبت به شاهد افزایش یافتند. اثر کاربرد سولفات منیزیم با روش های مختلف در افزایش عملکرد درحد اثر عناصر کم مصرف بود ومیانگین افزایش عملکرد دانه گندم آبی با روش های مختلف 567 کیلوگرم در هکتار برآورد گردید. با توجه به نتایج این تحقیق برای افزایش عملکرد ، مصرف خاکی موثرترین و اقتصادی ترین روش بود. در صورتی که علاوه برافزایش عملکرد، غلظت بالای منیزیم و عناصر غذائی کم مصرف در دانه گندم مورد نظر باشد که ازنظر تامین سلامتی برای انسان و دام بسیار حائز اهمیت است، روش توام خاک و محلول پاشیس پیشنهاد می گردد. همچنین با توجه به اثرات متضاد بین پتاسیم و منیزیم ، انجام تحقیقاتی در این زمینه به منظور تعیین نسبت مناسب این عناصر و در نهایت کاربرد سولفات منیزیم در خاک های آهکی کشور توصیه می شود