تجزیه و تحلیل تحمل به شوری در ارقام گندم دوروم

چکیده:

هفت رقم گندم دوروم (Triticum turgidum)، تهیه شده توسط ایکاردا، در یک آزمایش گلخانه ای برای تحمل به شوری آزمایش شدند. 3 نوع آب برای آبیاری استفاده شد که عبارت بودند از: آب خالص به عنوان تیمار شاهد با EC=0.9 ds/m و دو آب شور با EC=4  و EC=8 ds/m که با اضافه کردن مقادیر کافی از نمکهای nacl&cacl2 به آب خالص بدست آمدند. آبیاری هنگامی استفاده می شد که مقدار آب در ناحیه ریشه به 70% آب قابل استفاده کاهش می یافت. آب زهکش شده نیز جمع آوری شد. پارامترهای استفاده شده برای توصیف تنش خشکی گیاهان عبارت بودند از: پتانسیل آبی قبل از سپیده دم، هدایت روزنه ای و پتانسیل اسمزی. نتایج نشان داد رقم متحمل به شوریcham-1  و رقم حساس به شوریHuarani تحت شرایط بدون شوری از نظر سطح برگ و ماده خشک در طی فصل رشد و کل زیست توده هوایی درزمان برداشت تفاوتی نداشتند.اگرچه رقمcham1به خاطر شاخص برداشت بالاتر، عملکرد دانه و وزن هزار دانه بالاتر داشت. همچنین کارایی مصرف رقم cham-1  به خاطر عملکرد دانه بالاتر و تبخیر و تعرق کمتر بالاتر بود. شوری، تاثیر شدیدی بر روی رقمhaurani  داشت که با آستانه پایین تر شوری و کاهش بیشتر عملکرد نشان داده شد. کاهش عملکرد رقم 20% در EC=7 ds/mhaurani در مقابل 10% برای رقمcham-1  بود. خصوصیات ارقام متحمل به شوری در مقایسه با ارقام حساس، عبارت بودند از: 1- فصل رویش کوتاه تر و پیری زودتر، 2- پتانسیل آبی قبل از سپیده دم بالاتر، 3- تنظیم اسمزی قوی تر و 4- نگهداری تعداد بیشتر ساقه های تولیدکننده در هر گیاه. تحمل به شوری گندم با تحمل به خشکی آن رابطه دارد زیرا تحملی که بوسیله پیری زودرس و تنظیم اسمزی قوی تر ایجاد می شود، هر دو باعث کاهش تعرق گیاه خواهند شد.

منبع:

Agricultural Water Management, 2005, 72, 195-207