روابط آب-نیتروژن برای رشد و تولید گندم در کشت دیرهنگام

چکیده:

آزمایش مزرعه ای برای مطالعه روابط نیتروژن_آب در کشت دیرهنگام و با مقدار آبیاری کافی و محدود انجام شد. تیمارها عبارت بودند از 4 سطح آبیاری (I0: بدون آبیاری بعد از کاشت، I1: یک آبیاری در مرحله تشکیل ریشه های تاجی، I2: دو آبیاری در مراحل تشکیل ریشه های تاجی و گلدهی، I3: چهار آبیاری در مراحل تشکیل ریشه تاجی، ساقه دهی، گلدهی و مرحله خمیری) در کرت های اصلی و 3 سطح نیتروژن (0، 50 و 100 کیلوگرم در هکتار) و 2 سطح روی (0 و 5 کیلوگرم در هکتار) در کرت های فرعی. طرح به صورت کرت خرد شده و با سه تکرار انجام شد. افزایش تصاعدی در مقدار آبیاری و نیتروژن باعث افزایش LAI، CGR،  RGR، NAR، عملکرد و زیست توده شد. تجزیه رگرسیون چند متغیره نشان داد که LAI با نیتروژن 84% و با آب 75% قابل تخمین می باشد. بیشترین سرعت رشد زیست توده مربوط به دوره 90-60 روز پس از کاشت با مقدار 53 kg/ha-mm و پس از آن 28 kg/ha-mm برای دوره 60-0 و 120-90 پس از کاشت بود. بیشترین مقدار رشد با کاربرد آب و نیتروژن زیاد در دوره 90-60 روز پس از کاشت به دست آمد.

منبع:

Agricultural Water Management, 2006, 84: 221-228