مدلسازي تاثيرات تغيير اقليم بر عملکرد گندم در انگليس : ارزيابي خطرات خشکي

چکیده:

با گرم شدن جهان، تبخير و تعرق (ET) افزايش مي يابد و با وجود بارندگي متغير، خشکي بيشتر اتفاق خواهد

افتاد. هدف از اين تحقيق ارزيابي تاثير تغيير اقليم بر شاخص هاي خشکي و عملکرد گندم زمستانه در

انگليس بود. جهت بررسي تاثير تغيير اقليم بر روي ماکزيمم کمبود رطوبت خاک (SMD_max)، کاهش عملکرد

پتانسيل مربوط به خشکي (YR_dr) و عملکرد گندم، مدل شبيه سازي Sirius بکار رفت. اطلاعات اقليمي براي

سالهاي 1990-1960 و دوره آينده 2050 و 2020 از ايستگاههاي هواشناسی در انگليس با دو روش بکار رفت:

1) آنهايي که فقط ميانگين تغييرات را در متغيرهاي اقليمي قرار مي دادند و 2) آنهايي که هم ميانگين و هم

واريانس تغييرات را بکار مي بردند. پراکندگي احتمالات از شبيه سازي چندگانه با بکار بردن اطلاعات هوا، نوع

خاک و تاريخ کاشت بدست آمد. نتايج نشان داد SMD_max در آينده، خصوصا در خاکهاي کم عمق، افزايش

خواهد يافت و احتمال YR_dr از 25% تجاوز خواهد کرد و تا سال 2050 ، 10% افزايش خواهد داشت. در حاليکه،

ميانگين عملکرد گندم از 2/1 تا 2 تن در هکتار (23 – 15 %) تا سال 2050 به علت افزايش کارايي مصرف نور

در ارتباط با CO₂ افزايش خواهد يافت. عملکرد دانه احتمالا تغييرات کمي خواهد داشت و تغيير در واريانس

متغيرهاي هوا، تاثير ناچيزي بر عملکرد دانه خواهد گذاشت. با ناديده گرفتن بهبود ژنتيکي ارقام، عملکرد تا

سال 2020 افزايش بيشتري نسبت به 30 سال بعدي خواهد داشت. تجزيه حساسيت براي پارامترهاي رشد

گياه پيشنهاد مي کند که بدست آوردن عملکرد بيشتر (1 تن در هکتار) با افزايش دوره پر شدن دانه در ارقام

جديد امکان پذير است.

منبع:

Agricultural Systems, 2005, 84: 77-97